16

Hierbij verklaar ik mezelf officieel tot thesiskampioene van het westelijk halfrond. Dat ga ik dan nu meteen vieren, met een meisjesdiner en assorti feestje.

En kunnen we alsjeblief binnenkort terug wat hoogstaander nieuws krijgen? De eerste dag was het nog shockerend en enigszins grappig, maar die 56 sterren zijn wat mij betreft inmiddels al uitgedoofd. Vijftien minuten, Kimberley, vijftien minuten...

Verlangen

Mijn laatste zomer aan de band, gelijk wij in de Kempen plegen te zeggen. Het is alweer het achtste jaar op rij dat ik bijklus in een plaatselijke fabriek, wegens gemakkelijk verdiende (en vooral veel) centjes. En aangezien mijn thesis ingediend is (we kruisen onze vingers voor eerste zit) en ik maar één examen heb, dacht ik iets nuttigers te doen dan thuis met mijn vingers te zitten draaien.

Toegegeven, the money is great, dat zal ik zeker en vast niet ontkennen. In tegendeel, ik kan het elke arme student aanraden. Maar het doet me eens te meer beseffen hoezeer ik verlang naar die droomjob. En hoever die (dank u, crisis) nog van me afligt. Ik heb een voorsmaakje gekregen van de perfecte baan en ik ben hopeloos verslaafd. Mijn journalistiek instinct, mijn schrijfgrage vingers en mijn kritische geest snakken naar meer. En dus tel ik elke minuut van elk uur (het zijn er stipt acht per werkdag) van elke dag. Het weekend leek op de DS-redactie nooit zo veraf...

Als afsluiter, een 'raadseltje' dat 16-jarige broer hoofdbrekens bezorgt: 'Als vandaag morgen was, dan was gisteren vandaag'. Om maar aan te tonen dat het leven te snel vooruitgaat om ergens al te lang bij stil te staan.

So predictable

Ach, mannen, ze zijn ergens toch zo voorspelbaar. U mag namelijk drie keer raden van wie ik een e-mail in mijn inbox vond vandaag. En ik mag mijn hoofd weer breken, want het spel begint opnieuw. Onbeleefd zijn en negeren? Beleefd zijn en een kort mailtje terugsturen? Mooi en meedogenloos, mijn leven, iemand die daar nog aan twijfelt?

Run-in

En dan staat ie plots voor je neus. Na maanden van 'mogelijke tegen het lijf lopen'-locaties ontwijken en Facebook-shunnen. Op een feestje zie je ineens wel héel bekende dreads voorbijzwieren. Je lacht, want eigenlijk ben je stiekem wel blij hem nog eens te zien. Aangenaam verrast. Hij ziet er mager uit. Te mager. Liefst zou je hem een boterhammetje aanbieden, maar dat heb je nu even niet op zak, want je zit op een barkruk van een rood wijntje te genieten. Zonder boterhammetjes dus. Hij lijkt ook blij om jou te zien en geeft je ietwat stamelend een complimentje, dat je er mooi uit ziet. Je houdt wel van complimentjes, zeker als ze je nieuwe oranje jurkje betreffen. Hij informeert naar je thesis, is die nu afgeraakt? 'Proficiat' zegt hij, duidelijk welgemeend. Hij vraagt naar je toekomstplannen, wat je volgend jaar gaat doen. Je vertelt over Duitsland, hij over Italië. Je praat over vanalles, maar niet te lang, want dat zou vreemd zijn. En na een kwartiertje ga je ieder naar je eigen kant van het feestje. Een half uurtje later, ettelijke andere gesprekken later, vangen jullie blikken elkaar kortstondig doorheen de ruimte. Zelfs vanop afstand lees je de vraagtekens in elkaars ogen. En je beseft hoezeer jullie op enkele maanden tijd andere mensen zijn geworden. En je gaat door.

On my own

Duitsland fungeerde evenwel als een soort van bezinningsmoment. Al uitkijkend over de Lahn of al genietend van de zon op een Marburgs terrasje dwaalden mijn gedachten af en toe af naar deze meneer, de meneer die al even snel verdween als dat ie in mijn leven was gekomen. Ik weet niet wat er is gebeurd tussen ons dat ons contact is doodgebloed. Of ik weet het wel, maar grote gaten moeten worden ingevuld door mijn giswerk, dat ongetwijfeld niet al te nauwkeurig is. Er resten mij slechts twee opties: hem nogmaals om dat gesprek, dat mij oorspronkelijk beloofd was, te vragen, of hem carrément te vergeten. Ook al geloof ik dat wat wij kortstondig hadden speciaal was -of toch zeker héel speciaal had kunnen worden- en vraag ik mij nog wel eens af wat ons in de weg stond, ik ben niet bereid bijna genezen wonden terug open te krabben. De momenten waarop hij door mijn gedachten spookt worden schaarser, andere jongens beginnen mijn aandacht te trekken (hoe oppervlakkig ook, ik merk tenminste terug een knap smoeltje op als ik er eentje zie) en ik vraag me niet meer elke minuut af 'wat als?'. Dus opteer ik ervoor om het genezingsproces verder te zetten, ik weiger mijn hart terug te laten bloeden. Laat hem maar stilletjes een littekentje worden.

Zoals Duffy het zo mooi (en veel melodieuzer en toonvaster) verwoordt: "The words of love lay on my lips just like a curse. And I knew, oh yes, I knew they'd only make it worse."

Das exotische Deutschland

Bijzonder fijn weekendje Duitsland achter de rug. En bijgevolg ook heel wat avonturen. Beste Vriend en ik ondernamen een roadtrip richting Marburg, om daar even mee te profiteren van de Erasmuservaring van onze vriendin en ex-klasgenoot Ellen. Het werden drie dagen vol bijbabbelen, gieren van het lachen, waterfietsen, kerkjes bezoeken, véels te veel bergop ploeteren, onze buikjes ronder dan rond eten én halve liters consumeren. Op z'n überduits dus.

Daarnaast vond een Duitse madam vol piercings en tattoos mijn naam zo ongeloofwaardig en hilarisch dat ze een half uurtje moest bijkomen van het lachen. Om daarna te verkondigen dat ik de coolste naam ooit heb. Oké dan. I'll take her word for it. Na al deze gestolen momenten met Ellen deden Beste Vriend en ik op weg naar huis Phantasialand (Brühl, bij Keulen) aan. We gingen veel keren overskop, werden nat maar droogden gelukkig snel op, vielen in vrije val tientallen meters naar beneden, zagen een on ice-show, Afrikaanse dansers, Leslie Nielsen in 4D en kwamen te weten hoe wasgoed zich ongetwijfeld moet voelen in de droogtrommel, het vuur niet meegerekend.

Kortom, we beleefden aldaar dus een bijzonder prettige dag met bijzonder prettig weer. Om dan een anticlimax te beleven toen één van mijn meest geliefde én meest noodzakelijke persoonlijke bezittingen kwijtraakte in een rollercoaster. Zo eentje in het donker, niet erg praktisch dus. Wat ons ineens een kijkje achter de schermen van de Temple of the Night Hawk opleverde én ons wees op onze pijnlijk gebrekkige kennis van de Duitse taal. Godzijdank gingen wij niet met lege handen naar huis, niet dat ik dat zou hebben getolereerd. Gouden les van het verhaal? Niet onnozel doen in een rollercoaster, kindertjes!

Seventies

Gifted

Ik heb een gave, doch eentje dat anderen niet zullen benijden. Ik heb namelijk de gave -wat zeg ik, de niet in te tomen drang- om kwesties van het hart te overdenken. En niet zomaar overdenken hè, neen. Als ik iets doe, doe ik dat goed, zelfs dat overdenken dus. Tot in den treure. Met weinig succes overigens, en tot wanhoop van mijn hechte vrienden op de koop toe. En die vrienden, die zie ik inmiddels nog net niet openlijk met hun ogen draaien wanneer ik afkom met een nog uitgekiendere nieuwe theorie, niet dat ik het hen kwalijk kan nemen.

Ik ben mij namelijk pijnlijk bewust van deze 'gave' van mij. Ik hou mezelf er zelfs wakker mee 's nachts. Terwijl ik mijn broze hersentjes eigenlijk wat welverdiende nachtrust zou moeten gunnen, denk ik aan dingen die niet mochten zijn. Zodra mijn hoofdje het kussen raakt en alle uren daartussen.

En daar gaan die radertjes weer aan het werk. Om elk gesproken woord te analyseren, om van elke zoen, aanraking of oogopslag nog maar te zwijgen. En als mijn vrienden het zo beu zijn, stel u een keertje voor hoe beu ik mezelf wel niet moet zijn! Ik zit namelijk 24/7 met mezelf opgesloten in één enkel hoofd, en ik heb niet de vrijheid om eens even met mijn ogen te draaien. Er is geen ontsnappen aan. Het is momenteel geen feest, hier in mijn hoofd.

*edit* Moet ook lukken, hoor ik net van een ex-klasgenootje dat zij haar thesis heeft gemaakt over dergelijk piekeren, blijkbaar beter bekend als 'rumineren'. Kwestie dat het beestje een naam heeft hè.

Not enough shoes to make me forget

Met mijn liefdesleven is het ver onder het vriespunt gesteld, zomaar, op zo'n korte tijd. Maar ik kocht wel de meest geijle schoenen vandaag, blauw slangennepleer en onwandelbaar hoog. Klinkt heel fout, maar dat is het niet. Dus dat maakt mijn dag een beetje beter. Maar niet heel veel...